1-1

Dhritarashtra rzekł: Na polu Kurukszetry, polu prawości, pragnąc stoczyć walkę, Sandżajo, co czynią moi synowie i synowie Pandu?

Wyjaśnienie: Ten werset rozpoczyna Bhagawadgitę pytaniem ślepego króla Dhritarasztry do swojego doradcy Sandżai. Dhritarashtra chce wiedzieć, co dzieje się na polu Kurukszetry, gdzie jego synowie (Kaurawowie) i jego bratankowie (Pandawowie) zebrali się do walki. Pole Kurukszetry nazywane jest polem prawości, ponieważ jest to miejsce, gdzie w starożytności stoczono wiele ważnych bitew, które zadecydowały o wyniku sprawiedliwości i niesprawiedliwości.

1-2

Sandżaja rzekł: Widząc wojsko Pandawów ustawione do walki, król Durjodhana podszedł do swego nauczyciela i wypowiedział te słowa.

Wyjaśnienie: Sandżaja zaczyna relacjonować wydarzenia na polu bitwy Kurukszetra. Durjodhana, przywódca Kaurawów i król, widzi, że armia Pandawów jest ustawiona do bitwy. Następnie podchodzi do swojego nauczyciela, Drony – który był zarówno instruktorem wojskowym Kaurawów, jak i Pandawów – aby omówić sytuację. Ten werset podkreśla niepokój Durjodhany i jego możliwe zaniepokojenie tym, że armia przeciwnika jest dobrze przygotowana i ustawiona. Jego podejście do nauczyciela wskazuje na jego chęć uzyskania rady lub wskazówek przed rozpoczęciem bitwy.

1-3

O, nauczycielu, spójrz na potężną armię Pandawów, którą tak sprawnie ustawił twój utalentowany uczeń, syn Drupady.

Wyjaśnienie: Durjodhana zwraca się do Drony, przypominając mu, że armią Pandawów dowodzi jego uczeń Dhrishtadyumna, syn Drupady. Jest to istotny punkt, ponieważ Drupada, ojciec Dhrishtadyumny, był największym wrogiem Drony. Durjodhana podkreśla ten fakt, być może po to, aby wywołać emocjonalną reakcję Drony lub podkreślić, że jego uczeń teraz walczy przeciwko niemu. Podkreśla to taktyczne myślenie Durjodhany, jego próbę zaostrzenia sytuacji, a także przygotowania Drony do walki ze swoim byłym uczniem.

1-4

W tej armii jest wielu bohaterskich łuczników, równych w sztuce walki Bhimie i Ardżunie; wielkich wojowników jak Satjaki, Wirata i Drupada.

Wyjaśnienie: Durjodhana kontynuuje opis najbardziej wyróżniających się wojowników armii Pandawów. Wymienia Satjaki, Wiratę i Drupadę, którzy wszyscy są odważnymi i wybitnymi wojownikami, podobnymi do Bhimy i Ardżuny. Dżujudhana to Satjaki. Ci wojownicy są uważani za doskonałych wojowników, którzy są w stanie walczyć z wieloma przeciwnikami jednocześnie. Durjodhana, być może, zwraca uwagę na moc tych bohaterów, aby pokazać swojej armii silną pozycję przeciwnika i przygotować ich na nadchodzącą walkę.

1-5

Wraz z nimi są tacy wielcy, bohaterscy i potężni wojownicy, jak Dhriśtaketa, Czekitana, Kaśiradża, Purudżita, Kuntibhodża i Śaibja.

Wyjaśnienie: Durjodhana kontynuuje wyliczanie wybitnych wojowników armii Pandawów, którzy wszyscy są znani ze swojej odwagi i bohaterstwa. Dhriśtaketa jest królem państwa Ćedi, Czekitana jest kolejnym bohaterem, natomiast Kaśiradża, reprezentujący państwo Kaśi (współczesne Varanasi), jest szczególnie wyróżniany za swoje bohaterstwo. Purudżit i Kuntibhodża pochodzą z rodu Kunti, a Śaibja słynie ze swojej odwagi i siły. Ci wojownicy są znaczący wśród ludzi, co wskazuje na ich wybitność i umiejętności na polu bitwy. Durjodhana podkreśla wielkość wojowników przeciwnika, aby wywrzeć wrażenie na sile armii Pandawów.

1-6

Jest tam potężny Judhamanju i waleczny Utamodża, a także syn Subhadry i synowie Draupadi. Wszyscy oni są doskonałymi wojownikami na rydwanach bojowych.

Wyjaśnienie: Durjodhana kontynuuje wyliczanie bohaterów po stronie Pandawów. Judhamanju i Utamodża to dwaj wybitni wojownicy z armii Pandawów, obaj wyróżniają się odwagą i bohaterstwem. Abhimanyu, który jest synem Subhadry i Ardżuny, to młody, ale utalentowany wojownik. Ponadto wspomniani są synowie Draupadi, którzy także są wybitnymi wojownikami. Wszyscy ci wojownicy są określani jako doskonali wojownicy na rydwanach bojowych, co wskazuje na ich zdolność do walki z kilkoma przeciwnikami jednocześnie. Durjodhana wskazuje na siłę armii Pandawów i wybitnych wojowników gotowych zmierzyć się z Kaurawami.

1-7

Lecz, o, najlepszy z dwukrotnie narodzonych, ze względu na naszych wielkich wojowników dowiedz się o tych, którzy są szczególnie biegli w dowodzeniu moimi oddziałami. Wymienię ich tobie, abyś wiedział.

Wyjaśnienie: Durjodhana teraz odwraca uwagę od sił Pandawów i skupia się na wybitnych dowódcach swojej armii. Zwraca się do Drony (najlepszego z dwukrotnie narodzonych), który jest ich nauczycielem wojskowym i dowódcą, i zaczyna przedstawiać mu głównych wojowników armii Kaurawów. Zgodnie z indyjską tradycją „dwukrotnie narodzeni” to ci, którzy należą do trzech pierwszych kast. Durjodhana chce podkreślić, że także po ich stronie są znaczący i potężni dowódcy, którzy są zdolni przeciwstawić się sile Pandawów. Ten werset ujawnia taktyczne myślenie Durjodhany i jego starania, aby zmotywować swoją stronę, wskazując na siłę i znaczenie ich przywódców.

1-8

Po twojej stronie są takie osobistości jak ty sam, Bhiszma, Karna, Kripa, Aśwatthaman, Wikarna i Bhurisrawa.

Wyjaśnienie: Durjodhana wylicza niektórych z najbardziej wybitnych dowódców armii Kaurawów, podkreślając ich wyjątkową siłę i umiejętności na polu bitwy. Najpierw zwraca się do Drony, a następnie wspomina Bhiszmę, który jest najstarszym wojownikiem i naczelnym dowódcą ich armii. Karna, przyrodni brat Pandawów, jest znany ze swojego wielkiego bohaterstwa i lojalności wobec Durjodhany, natomiast Kripa słynie ze swojej niezwyciężoności. Aśwatthaman, syn Drony, jest potężnym wojownikiem, a Wikarna jest jednym z braci Durjodhany. Bhurisrawa jest znany ze swojej odwagi i umiejętności w walce. Poprzez to wyliczenie Durjodhana podkreśla, że po jego stronie są nie mniej silni i potężni wojownicy niż w armii Pandawów, aby zmotywować i przekonać swojego nauczyciela i sprzymierzeńców o ich sile.

1-9

Jest też wielu innych bohaterów, którzy są gotowi oddać swoje życie za mnie. Wszyscy oni są uzbrojeni w różne rodzaje broni i dobrze znają sztukę prowadzenia wojny.

Wyjaśnienie: Durjodhana podkreśla, że po jego stronie są nie tylko wybitni wojownicy, których wymienił wcześniej, ale także wielu innych odważnych wojowników, gotowych walczyć i umierać za niego. Ci wojownicy są uzbrojeni w różnorodne rodzaje broni i są wyjątkowo doświadczeni w sztuce walki. Durjodhana stara się tu zapewnić, że jego armia jest nie tylko pełna sławnych i wybitnych dowódców, ale również wielu lojalnych i zręcznych wojowników, którzy są gotowi poświęcić swoje życie dla jego zwycięstwa. Podkreśla siłę armii, dyscyplinę i gotowość do walki.

1-10

Nasza siła jest niezmierzona, a my jesteśmy w pełni chronieni przez dziadka Bhiszmę, podczas gdy siła Pandawów, starannie strzeżona przez Bhimę, jest ograniczona.

Wyjaśnienie: Durjodhana dokonuje tutaj porównania pomiędzy swoją armią a armią Pandawów, wyrażając przekonanie o przewadze Kaurawów. Twierdzi, że ich armia, chroniona przez najstarszego i najbardziej doświadczonego wojownika Bhiszmę, jest niezmiernie potężna. Natomiast armia Pandawów, chroniona przez Bhimę, jest opisywana jako ograniczona lub mniejsza w sile. Poprzez to stwierdzenie Durjodhana stara się zainspirować swoich wojowników, podkreślając, że siła i ochrona ich armii jest znacznie większa dzięki dowództwu Bhiszmy, co jest ważne nie tylko pod względem militarnym, ale również moralnym, ponieważ jest on szanowanym i poważanym bohaterem. To ujawnia zaufanie Durjodhany do Bhiszmy jako najsilniejszego czynnika w sukcesie armii Kaurawów.

1-11

Teraz wszyscy powinniście udzielić wszelkiego wsparcia dziadkowi Bhiśmie, zajmując swoje wyznaczone miejsca w szeregach armii.

Wyjaśnienie: Durjodhana wzywa swoich wojowników do zajęcia swoich pozycji bojowych i jednocześnie okazuje szczególną troskę o ochronę Bhiśmy, ponieważ jest on główną siłą armii Kaurawów. Durjodhana rozumie, że Bhiśma jest kluczowy dla ich armii, i dlatego zachęca wojowników do dołożenia wszelkich starań, aby go chronić. Wskazuje, że wszystkie oddziały armii Kaurawów muszą działać jak jeden spójny organizm, zapewniając bezpieczeństwo Bhiśmie, ponieważ jest on kluczowym elementem ich strategii. Ten werset podkreśla znaczenie Bhiśmy i pragnienie Durjodhany, by go za wszelką cenę chronić.

1-12

Wtedy Bhiśma, bohaterski starszy z dynastii Kuru, głośno zadął w swój muszlę, wydając dźwięk podobny do ryku lwa, sprawiając radość Durjodhanie.

Wyjaśnienie: Bhiśma, dziadek i największy wojownik Kaurawów, pragnie zainspirować i dodać otuchy Durjodhanie, który wcześniej wyraził obawy co do nadchodzącej bitwy. Bhiśma, będąc bardzo doświadczonym i potężnym wojownikiem, symbolicznie okazuje swoją odwagę i moc, dmąc w donośną muszlę. Wyraża to gotowość do bitwy i wskazuje, że jest on całkowicie przygotowany do walki. Działanie Bhiśmy jest porównane do ryku lwa, który symbolizuje siłę i autorytet, i ma na celu dodanie wsparcia moralnego i pewności Durjodhanie i jego armii.

1-13

Wtedy nagle zaczęły rozbrzmiewać muszle, bębny, bębny ręczne, dzwony i rogi, tworząc ogromny hałas.

Wyjaśnienie: Ten werset opisuje dźwięk, który rozlega się w momencie rozpoczęcia bitwy. Po tym, jak Bhiśma zadął w muszlę, reszta wojowników armii Kaurawów dołączyła, grając na różnych instrumentach bojowych, takich jak muszle, bębny, bębny ręczne i rogi. Ta kaskada dźwięków symbolizuje gotowość armii do podjęcia walki. Hałas był ogromny i potężny, świadcząc o sile Kaurawów i ich zamiarze rozpoczęcia bitwy z dużą energią i pewnością siebie. To chaotyczne i potężne połączenie dźwięków zwiększyło napięcie i podsyciło wojowników do walki.

1-14

Z drugiej strony, zarówno Pan Kryszna, jak i Ardźuna, którzy stali na wspaniałym rydwanie zaprzężonym w białe konie, zadęli w swoje transcendentalne muszle.

Wyjaśnienie: W tym wersecie opisany jest moment gotowości Kryszny i Ardźuny do rozpoczęcia bitwy. Stoją oni na swoich potężnych rydwanach bojowych, zaprzężonych w białe konie, co symbolizuje czystość i szlachetność. Kryszna i Ardźuna, obaj dmą w swoje boskie muszle. Dęcie w muszle tradycyjnie symbolizuje początek walki i boskie wsparcie, w tym przypadku wskazuje na ich pewność siebie i boską ochronę. Ten moment wyznacza zbliżający się początek bitwy z ogromną siłą i pewnością ze strony Pandawów.

1-15

Pan Kryszna zadął w swoją muszlę, Ardźuna zadął w swoją, a Bhima, wykonawca potężnych czynów, zadął w swoją przerażającą muszlę.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna dmie w swoją muszlę, Ardźuna dmie w swoją muszlę, a Bhima, wykonawca potężnych czynów, dmie w swoją przerażającą muszlę. Każda muszla ma przypisaną specjalną nazwę, która wskazuje na boską ochronę jej właściciela i gotowość do walki. Ten werset podkreśla wyjątkowość i znaczenie każdego bohatera w nadchodzącej bitwie, odzwierciedlając ich boską ochronę i gotowość do walki.

1-16

Król Judhiszthira, syn Kunti, zadął w swoją muszlę, Nakula i Sahadewa zadęli w swoje.

Wyjaśnienie: Judhiszthira, który nazywany jest synem Kunti, jest najstarszym bratem Pandawów i jest opisywany jako sprawiedliwy król. Zadął w swoją muszlę, symbolizując tym samym jego uczciwość i sprawiedliwość, które przynoszą zwycięstwo. Nakula i Sahadewa są bliźniakami, najmłodszymi braćmi Pandawów, i dmą w swoje muszle. Symbolika tych nazw wskazuje na ich doskonałość i lojalność w walce z pozostałymi braćmi Pandawami.

1-17

Wielki łucznik Król Kaśja, potężny Śikhandi, Dhristadjumna, Wirata i niezwyciężony Satjaki.

Wyjaśnienie: W tym wersecie wymienionych jest kilku znakomitych wojowników, którzy stoją po stronie Pandawów. Król Kaśja słynie jako znakomity łucznik, wskazując na jego biegłość w walce łukiem i strzałami. Śikhandi, opisany jako potężny wojownik, jest ważną postacią w walce przeciwko Bhiśmie, ponieważ ma specjalne przeznaczenie, aby walczyć z Bhiśmą. Dhristadjumna, który jest głównodowodzącym armii Pandawów, został stworzony z boskim zadaniem zabicia Drony. Wirata jest bohaterem, który pomagał Pandawom, kiedy ci ukrywali się w jego królestwie. Satjaki, opisywany jako niezwyciężony, jest jednym z najwierniejszych sojuszników Pandawów i znakomitym wojownikiem.

1-18

Drupada, synowie Draupadi i silny syn Subhadry, o królu, wszyscy jak jeden mąż zadęli w swoje muszle.

Wyjaśnienie: W tym wersecie następuje kontynuacja wyliczenia ważnych wojowników z armii Pandawów. Drupada jest ojcem Draupadi i wybitnym sojusznikiem po stronie Pandawów, który jest ważnym wojownikiem w bitwie. Synowie Draupadi, którzy wszyscy walczą po stronie ojca i matki, są ważnymi sojusznikami Pandawów. Syn Subhadry, Abhimanyu, jest opisany jako silny, co symbolizuje jego siłę i odwagę. Jest młodym, ale bardzo zdolnym wojownikiem o wielkich umiejętnościach. Każdy z tych bohaterów dmie w swoje muszle, symbolizując ich gotowość do walki i jedność w boju.

1-19

Odgłosy różnych muszli stały się nadzwyczaj głośne. Rozbrzmiewając zarówno w niebie, jak i na ziemi, wstrząsnęły sercami synów Dhritarasztry.

Wyjaśnienie: W tym wersecie opisano, jak dźwięk muszli, wydany przez armię Pandawów, wywołał ogromny hałas, który wstrząsnął synami Dhritarasztry — Kaurawami. Hałas nie tylko rozległ się na polu bitwy, ale również wypełnił niebo i ziemię, wskazując na jego niewyobrażalną moc i wpływ. Ten hałas głęboko wstrząsnął i zranił serca Kaurawów, świadcząc o potędze i sile moralnej armii Pandawów, która zagrażała przyszłym zwycięstwem. Wskazuje to na to, że strona Pandawów była pełna pewności siebie i determinacji, podczas gdy Kaurawowie zaczęli odczuwać niepokój i strach, co ujawnia ich wewnętrzne wątpliwości przed nadchodzącą walką.

1-20

W tym momencie, o królu, Ardźuna, który stał na rydwanie bojowym, na którym powiewała flaga ze znakiem Hanumana, podniósł swój łuk i przygotowywał się do wypuszczenia strzał. Patrząc na synów Dhritarasztry ustawionych w szeregach bojowych, o królu, Ardźuna powiedział do Kryszny te słowa.

Wyjaśnienie: Ardźuna jest nazywany Pandawą — synem Pandu, a jego flaga ozdobiona jest symbolem małpy, nawiązującym do Hanumana, boskiej małpy i zwolennika Ramy. Symbol małpy na fladze jest istotny, ponieważ Hanuman symbolizuje siłę, odwagę i wytrwałość, które będą potrzebne Ardżunie w tej bitwie. Widząc, że synowie Dhritarasztry (Kaurawowie) ustawili się i przygotowali do walki, Ardźuna reaguje, podnosząc swój łuk, demonstrując w ten sposób gotowość do rozpoczęcia bitwy. Wskazuje to na nadchodzące napięcie bitewne, w którym Ardźuna przygotowuje się do poprowadzenia armii Pandawów przeciwko Kaurawom.

1-21

Arjuna rzekł: O, nieomylny, proszę, umieść mój rydwan bojowy pomiędzy obydwoma wojskami.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Arjuna zwraca się do Kryszny tytułem Aczuta, co znaczy ten, który nigdy nie upada lub niepokonany. Tytuł ten symbolizuje boską nieomylność i stałość Kryszny. Kryszna w tej bitwie służy jako woźnica rydwanu Arjany, a Arjuna prosi go, aby ustawił rydwan pośrodku obu wojsk, aby lepiej obserwować pole bitwy.

1-22

Abym mógł zobaczyć tych, którzy tu przybyli, pragnąc walczyć, i z którymi muszę skrzyżować broń w tej wielkiej próbie bitewnej.

Wyjaśnienie: Arjuna wyjaśnia, dlaczego prosi Krysznę, aby ustawił rydwan pośrodku obu wojsk. Arjuna chce zobaczyć tych, którzy są gotowi do walki i zobaczyć swoich przeciwników. Ważne jest dla niego, aby przejrzeć pole bitwy, aby ocenić sytuację i zrozumieć, z kim przyjdzie mu walczyć.

1-23

Pozwól mi zobaczyć tych, którzy przybyli tu walczyć, pragnąc zadowolić nikczemnego syna Dhritarasztry.

Wyjaśnienie: Arjuna wyraża chęć zobaczenia nie tylko przeciwników, ale także tych, którzy dołączyli do armii Kaurawów, aby wesprzeć syna Dhritarasztry, Durjodhanę, który jest opisywany jako nikczemny lub o złych intencjach. Arjuna wskazuje, że ci, którzy wspierają Durjodhanę, działają w złej intencji, co ujawnia jego moralne stanowisko i niechęć do tego konfliktu.

1-24

Sandżaja powiedział: O, potomku Bharaty, tak zaadresowany, Kryszna umieścił wspaniały rydwan pośrodku obu armii.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Sandżaja kontynuuje opowiadanie Dhritarasztrze o wydarzeniach na polu bitwy. Kryszna spełnia prośbę Arjany i umieszcza rydwan pośrodku obu armii, pozwalając Arjanie lepiej przejrzeć pole bitwy i obie armie.

1-25

Przed Bhiszmą, Droną i wszystkimi innymi władcami świata Pan rzekł: Pārtha, spójrz na wszystkich zgromadzonych tu Kuru.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna umieszcza rydwan naprzeciwko wybitnych wojowników Kaurawów, w tym Bhiszmy i Drony - dwóch ważnych nauczycieli Arjany i starych przyjaciół rodziny. Kryszna zwraca się tutaj do Arjany słowem Pārtha, co znaczy syn Kunti, odnosząc się do rodowodu jego matki.

1-26

Tam, pomiędzy wojskami obu stron, Arjuna mógł zobaczyć swoich ojców, dziadków, nauczycieli, wujów, braci, synów, wnuków, przyjaciół, a także swojego teścia i życzliwych.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Arjuna, zwany Parthą, patrząc na armię Kaurawów, widzi swoich krewnych i bliskich - ojców, dziadków, nauczycieli, wujków, braci, synów, wnuków i przyjaciół. Scena ta podkreśla jego emocjonalny dylemat, ponieważ będzie musiał stanąć naprzeciw nie tylko wrogom, ale także swoim bliskim, z którymi dzielił życie.

1-27

Kiedy syn Kunti, Arjuna, zobaczył tych wszystkich różnych przyjaciół i krewnych, ogarnęło go głębokie współczucie i rzekł:

Wyjaśnienie: W tym wersecie Arjuna, zwany synem Kunti, patrząc na ludzi w obu armiach, widzi nie tylko swoich najbliższych krewnych, ale także teściów i przyjaciół. W ten sposób odkrywa, że ​​pole bitwy jest pełne ludzi, którzy są dla niego drodzy, i będzie musiał stanąć naprzeciw nie tylko obcym wrogom, ale także członkom rodziny i przyjaciołom.

1-28

Arjuna rzekł: Mój drogi Kryszno, widząc moich przyjaciół i krewnych, którzy są tak bojowo nastawieni przede mną, czuję, że nogi mi drżą, a usta wysychają.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Arjuna jest przepełniony uczuciami litości i współczucia, gdy widzi swoich krewnych i przyjaciół, którzy są gotowi walczyć między sobą. Zaczyna się smucić i wątpić, czy bitwa jest właściwą drogą, ponieważ będzie musiał stanąć naprzeciw swoich bliskich.

1-29

Całe moje ciało drży, włosy stają mi dęba, mój łuk Gandiva wyślizguje mi się z rąk, a moja skóra płonie.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Arjuna opisuje swoje fizyczne i emocjonalne reakcje na to, co zobaczył na polu bitwy. Jego ciało zaczyna tracić siłę i odczuwa fizyczne osłabienie i drżenie. Arjuna zaczyna odczuwać nie tylko emocjonalny, ale także fizyczny dyskomfort, jego ciało zaczyna drżeć, włosy stają mu dęba, co wskazuje na oznaki głębokiego niepokoju.

1-30

Nie mogę już tu zostać. Zapominam o sobie, a mój umysł staje się niespokojny. Widzę tylko przyczyny zła, o, Kryszno, zabójco demonów.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Arjuna opisuje swoje narastające emocjonalne i fizyczne wyczerpanie. Arjuna czuje też, jak piecze go skóra i coraz trudniej jest mu ustać, co wskazuje na jego psychologiczne i emocjonalne załamanie.

1-31

Nie widzę żadnej korzyści w zabijaniu moich krewnych w tej bitwie, ani ja, mój drogi Kryszno, nie pragnę żadnego późniejszego zwycięstwa, królestwa ani szczęścia.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna przyznaje, że widzi złe znaki nadchodzącej bitwy i w ten sposób zaczyna kwestionować sens swojego udziału w tej walce. Wyraźnie oświadcza, że nie widzi żadnej korzyści ani pomyślności, które mogłyby wyniknąć z zabicia jego krewnych w bitwie. Dilemat moralny Ardżuny nasila się i czuje, że niezależnie od tego, czy wygra, czy przegra, straty będą zbyt duże, aby je usprawiedliwić. Ten werset pokazuje, że Ardżuna nie tylko wątpi w fizyczną walkę, ale także zaczyna kwestionować duchowe i moralne znaczenie samej bitwy, co powoduje w nim wielki wewnętrzny konflikt.

1-32

O, Govindo, jaka korzyść odniesiemy z królestwa, szczęścia, a nawet samego życia, skoro wszyscy ci, dla których tego chcemy, stoją teraz na tym polu bitwy?

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna zwraca się do Kryszny jako Govindy, co oznacza pasterza krów lub tego, który daje przyjemność zmysłom, podkreślając zdolność Kryszny do zapewniania zarówno materialnego, jak i duchowego dobrobytu. Ardżuna zadaje retoryczne pytanie o znaczenie panowania i przyjemności, kiedy jego krewni i przyjaciele – ludzie, dla których pragnie tego królestwa i jego szczęścia – stoją przed nim na polu bitwy.

1-33

O, Madhusudano, skoro nauczyciele, ojcowie, synowie, dziadkowie, bracia matki, teściowie, wnukowie, szwagrowie i wszyscy inni krewni są gotowi oddać życie i własność i stoją przede mną, dlaczego miałbym chcieć ich zabijać, nawet jeśli w innym przypadku mogliby mnie zabić?

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna kontynuuje wyrażanie swoich głębokich wątpliwości i wewnętrznego konfliktu. Wskazuje, że ci sami ludzie, dla których on i Pandawowie walczą o rząd, przyjemność i szczęście, stoją teraz w bitwie gotowi oddać życie i majątek. To jeszcze bardziej zaostrza jego dylemat, ponieważ zdaje sobie sprawę, że zwycięstwo w bitwie, którego początkowo pragnął dla dobra swoich bliskich, może teraz doprowadzić do ich śmierci i strat.

1-34

O, opiekunie wszystkich istot, nie jestem gotów z nimi walczyć nawet w zamian za wszystkie trzy światy, a co dopiero za tę ziemię. Jaką satysfakcję odniesiemy, zabijając synów Dhritarasztry?

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna wyraża swoją ostateczną niechęć do walki, mówiąc, że nawet gdyby zaoferowano mu władzę nad wszystkimi trzema światami (niebem, ziemią i królestwami podziemnymi), nie byłby gotów walczyć i zabijać swoich krewnych. Podkreśla, że taka walka nie da żadnej satysfakcji, ponieważ będzie wymagała zbyt wysokiej ceny moralnej. Ardżuna całkowicie stracił motywację do walki i nie widzi już sensu w bitwie, która wymagałaby od niego zabijania swoich bliskich.

1-35

Grzech nas ogarnie, jeśli zabijemy takich napastników. Dlatego nie mamy prawa zabijać synów Dhritarasztry i naszych przyjaciół. Co zyskamy, o Kryszno, mężu bogini szczęścia, i jak możemy być szczęśliwi, zabijając naszych krewnych?

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna zwraca się do Kryszny jako Janardany, co oznacza obrońcę ludzi lub tego, który niszczy złych. Ardżuna wyraża głęboki dylemat moralny, wyrażając, że nie ma przyjemności z myśli o zabijaniu synów Dhritarasztry (Kaurawów), ponieważ jego zdaniem zabijając ich, przekroczą granice moralne i zostaną splamieni grzechem.

1-36

O, Janardano, chociaż ci ludzie, których serca ogarnęła chciwość, nie widzą żadnej winy w niszczeniu swojego rodu ani w nienawiści do przyjaciół.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna kontynuuje wyrażanie swoich moralnych wątpliwości, zwracając się do Kryszny z tytułem Madhawa, co wskazuje na jego związek ze Szczęściem i Boskim dobrobytem. Ardżuna przyznaje, że zabicie swoich najbliższych, którymi w tym przypadku są synowie Dhritarasztry i jego krewni, byłoby moralnie nie do przyjęcia.

1-37

Dlaczego my, którzy widzimy przestępstwo w niszczeniu rodu, nie mielibyśmy powstrzymać się od tego grzesznego czynu?

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna kontynuuje wyrażanie swoich moralnych wątpliwości i przemyśleń na temat działań synów Dhritarasztry. Wskazuje, że umysły Kaurawów są zamglone chciwością, co czyni ich ślepymi na grzech wynikający z niszczenia rodu i zdrady przyjaciół.

1-38

Niszcząc ród, giną wieczne tradycje rodu, a pozostali z rodu popadają w nieprawość.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna kontynuuje wyrażanie swoich moralnych wątpliwości, zwracając się do Kryszny z tytułem Janardana, co oznacza tego, który niszczy złoczyńców. Ardżuna wskazuje, że on i bracia Pandawowie mają jasne wyobrażenie o konsekwencjach, jakie spowoduje zniszczenie rodu, i nie rozumie, dlaczego nie są w stanie powstrzymać się od tego grzechu.

1-39

Gdy w rodzie bierze górę nieprawość, o Kryszno, kobiety z rodu zostają zdeprawowane, a z upadku kobiet, o potomku Wrysznich, rodzą się niepożądane potomstwa.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna przedstawia konsekwencje wynikające z wojennej zagłady rodu. Wskazuje, że obowiązki rodowe i porządek moralny ulegają zniszczeniu wraz z samym rodem. Obowiązek i moralność, które są systemem wsparcia rodu, chronią zarówno jego obowiązki etyczne, jak i porządek społeczny. Kiedy to zostanie utracone, chaos, niemoralność i zło – ogarniają cały ród.

1-40

Gdy w rodzie bierze górę nieprawość, o Kryszno, kobiety z rodu zostają zdeprawowane, a z upadku kobiet, o Warszneja, rodzą się niepożądane potomstwa.

Wyjaśnienie: Ardżuna kontynuuje przedstawianie konsekwencji niesprawiedliwości. Wskazuje, że jeśli niesprawiedliwość bierze górę, kobiety z rodu, które podtrzymują wartości rodzinne i porządek moralny, zostają zdeprawowane. Prowadzi to do załamania porządku społecznego i pojawienia się niepożądanych potomków.

1-41

Wzrost liczby niepożądanych potomków z pewnością skazuje na piekło zarówno samą rodzinę, jak i tych, którzy niszczą tradycje rodzinne. Przodkowie takich upadłych rodzin cierpią, ponieważ nie są już dla nich przygotowywane ofiary z wody i rytualne dary.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna przedstawia dalszy ciąg społecznych i duchowych konsekwencji wynikających z niszczenia rodu i rozprzestrzeniania się niesprawiedliwości. Zamieszanie, które wynika z chaosu społecznego i upadku moralności, prowadzi nie tylko do cierpienia żywych, ale także do cierpienia duchów przodków. Członkowie rodziny są skazani na piekło, ponieważ rytualne ofiary przodków, takie jak jedzenie, rytualne dary dla zmarłych i woda, które są niezbędne dla spokoju duszy po śmierci, nie są już składane, ponieważ rodzina upada. Niszczyciele rodziny i sama rodzina trafiają do piekła, ponieważ nie są odprawiane te rytuały, które są niezbędne dla porządku duchowego i dobrobytu.

1-42

Przez złe uczynki tych, którzy niszczą tradycje rodzinne, a tym samym powodują powstawanie niepożądanych potomków, niszczone są wszelkiego rodzaju działania na rzecz rozwoju społeczności i dobrobytu rodziny.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna kontynuuje przedstawianie konsekwencji niszczenia rodu i tworzenia się mieszanego porządku. Wskazuje, że z powodu tych grzechów i wykroczeń niszczone są zarówno obowiązki rodzinne, jak i normy społeczne, które są niezbędne dla stabilności społecznej i wiecznego porządku.

1-43

O Kryszno, obrońco ludu, słyszałem z przekazu nauczycieli, że ci, których tradycje rodzinne zostały zniszczone, zawsze zamieszkują w piekle.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna nadal wyraża swoje obawy dotyczące niszczenia obowiązku rodzinnego. Zwraca się do Kryszny jako obrońcy ludzkości i stwierdza, że kiedy niszczone są obowiązki rodzinne, ludzie są skazani na nieograniczone życie w piekle. Ta idea opiera się na naukach przodków, które Ardżuna i inni ludzie słyszeli.

1-44

O, jak to dziwne, że zamierzamy popełnić tak wielkie grzechy. Z chęci korzystania z królewskiego szczęścia jesteśmy gotowi zabić naszych krewnych.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna wyraża głęboki żal i przerażenie z powodu grzechu, który on i jego sojusznicy mogą popełnić, biorąc udział w wojnie. Podkreśla, że żądza królestwa i materialnych przyjemności jest głównym powodem, dla którego są gotowi zabić swoich najbliższych, co wydaje mu się moralnie nie do przyjęcia.

1-45

Lepiej by było, gdyby synowie Dhritarasztry z bronią w ręku zabili mnie na polu bitwy, nie stawiającego oporu i nieuzbrojonego.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna wyraża chęć nie przeciwstawiania się i bycia bezbronnego, uważając, że jeśli zostanie zabity na polu bitwy, będzie to lepsze rozwiązanie niż aktywne uczestniczenie w walce przeciwko swoim krewnym, a tym samym ponoszenie odpowiedzialności za ich śmierć. Uważa, że taka śmierć byłaby mniej dotkliwa z moralnego punktu widzenia niż zabicie krewnych i wzięcie na siebie grzechu, który niesie udział w wojnie.

1-46

Sańdżaja powiedział: Po wypowiedzeniu tych słów na polu bitwy Ardżuna odłożył swój łuk i strzały i usiadł na rydwanie bojowym, a jego umysł ogarnął smutek.

Wyjaśnienie: Ten werset zaznacza emocjonalne załamanie Ardżuny na polu bitwy. Po głębokich wypowiedziach na temat bezsensowności wojny i wątpliwości moralnych, odkłada swój łuk i strzały, co symbolizuje jego rezygnację z walki. Ardżuna fizycznie siada z tyłu rydwanu bojowego, wyrażając w ten sposób chęć zdystansowania się od walki, ponieważ jego umysł jest ogarnięty smutkiem i żalem.